tijd

Tijd is Leven

Tijd is Leven

Waarom investeren we zo weinig in onszelf?

Deze week volgde ik een onlinetraining van een businesscoach en niet veel van wat hij zei deed echt iets met me. Totdat hij zei: “Tijd is leven”. Dat kwam binnen. Ineens realiseerde ik me dat dat is wat ik mensen wil geven: tijd en dus leven.

Want wat me enorm raakt is hoeveel mensen niet in zichzelf investeren. Er wordt geld gestoken in kleding, vakanties, een auto of de meer onschuldig ogende zaken als regelmatig een beker koffie bij een bekende Amerikaanse koffie keten, een terrasje pakken of een lunch kopen in plaats van deze zelf maken en meenemen. Reken vooral die laatste zaken maar eens uit wat die je op maandbasis kosten.

Natuurlijk zijn bovenstaande zaken allemaal prettig en leuk. Ik vind een aantal ervan ook erg plezierig. Maar als je niet lekker in je vel zit: je lijf, je hoofd of je hart je regelmatig signalen geven dat je je leven voorbij aan het rennen bent dan zijn het geen zaken die je een echte permanente oplossing gaan geven. Je kunt het vergelijken met een aspirine nemen terwijl je geopereerd moet worden. Kun je je het allebei veroorloven dan is er niets aan de hand.

Maar als er keuzes gemaakt moeten worden dan wordt er maar weinig echt gekozen voor het eigen duurzame geluk en gezondheid.

Regelmatig doen we vanuit de yogastudio kennismakingsaanbiedingen om zo de drempel te verlagen. Veel mensen reageren hier positief op. Na de lessen vertellen ze me wat het met hun lichaam, hoofd en hart doet. Toch gaat een aantal mensen die wel de positieve effecten ervaren na de aanbieding niet door. Want dat wat hen zoveel brengt kost geld en tijd.

Bij therapiesessies merk ik het soms ook: als de vergoeding door de zorgverzekeraar ophoudt of als ze er vrij voor moeten nemen van hun werk stoppen mensen soms terwijl ze eigenlijk nog niet helemaal klaar zijn. Ze hebben al behoorlijk wat inzichten en opluchting ervaren maar ze zijn nog niet helemaal waar ze graag hadden willen zijn.

Wat dat betekent is dat ze tijd en dus leven verliezen. Want elke week yoga of nog net een paar sessies meer had ze tijd, echte tijd voor zichzelf gegeven. Nu proberen ze het maar zelf weer. Wat ze onnodig veel tijd, moeite en pijn kost. Want mijn kennis en ervaring die graag met ze deel laten ze nu liggen. Het zelf uitzoeken terwijl een ander dat al voor je gedaan heeft kost onnodig veel tijd. Tijd die ze hadden kunnen gebruiken om hun leven met twee handen te kunnen pakken.

Ze missen de bevrijding die een leven met een gezond en energiek lichaam je brengt. Maar ook de rust in je hoofd en een warm, gelukkig en passievol hart als je echt in het leven kan staan zoals je graag zou willen.

Waarom doen we onszelf toch zo tekort? Alle zaken waar de tijd en het geld wel naar toegaan zijn vergankelijk. Je zult ze niet je hele leven bij je dragen. Je wordt er geen gelukkiger mens van en toch vinden we ze vaak belangrijker.

Wat ik vaak hoor: “ja maar de kinderen gaan zo graag naar ………. of mijn partner vindt het zo fijn als …….. of mijn werk vraagt wel dat ………”. Dat zal vast zo zijn maar wiens leven is het precies? Dit leven zoals je het nu leeft, leef je maar één keer en de klok tikt harder dan je denkt. Daarnaast hoe fijn zouden jouw kinderen, partner en zelfs je werkgever het wel niet vinden als je gewoon goed in je vel zit, je gezond voelt en echt aanwezig kunt zijn? Is dat niet veel waardevoller ook voor hen?

Wees je bewust van hoe je je tijd besteed want tijd is je leven en dat leef je maar één keer.

Het was voor mij zo belangrijk dat ik het nog makkelijker voor jou gemaakt heb met een online traject wat maandag 23/4 start. Je kunt het vanuit je eigen huis en in jouw eigen tijd en tempo coaching, yoga en meditatie onder mijn begeleiding volgen. Dus gebruik maken van al mijn kennis, opleidingen, 10 jaar ervaring met het werken met cliënten en yoga- en meditatie lesgeven zonder daar iets voor op te moeten geven. Daarnaast bied ik je ook 24/7 ondersteuning voor die momenten dat je het even niet alleen wilt doen.

Wil je meer weten, alvast (gratis) kennis met mij en mijn manier van werken maken? Schrijf je dan in voor het online webinar a.s. zaterdag 21/4 om 16:00. Zelfs als je er niet live bij kunt zijn. Want als je je inschrijft krijg je de opname in je e-mailbox. Schrijf je hier in

Meer informatie over het online traject wat a.s. maandag 23/4 start vind je hier 

Warme groet,

Annemarie

Annemarie Braun is psychodynamisch therapeut, coach en yogadocent. Meer over Annemarie? Klik hier

Hier vind je Annemarie op: Facebook, LinkedIn, Instagram en Twitter

Van Worsteling naar Vrijheid

Vrijheid, wat is nu vrijheid? Nu, hier in dit land, is er toch vrijheid? We zijn toch hartstikke vrij? We hebben toch volop keuzes?

Je verstand zegt nu zeer waarschijnlijk: “Ja”. Maar voel je je ook vrij? En dan bedoel ik echt vrij. Ervaar je dat je een keuze hebt en dat dit ook écht een cadeau voor jezelf is? Grote kans dat je nu toch aarzelt. Lees dan even verder.

Want wat houdt ons hier in dit land met al die keuzes en vrijheid toch regelmatig gevangen? Wat maakt toch dat we vaak het gevoel hebben dat het leven ons overkomt, dat we géén keuze hebben? Zo vaak zie ik anderen (en mezelf soms ook nog) achter het leven aan rennen. Alsof we ergens naar toe moeten en wel zo snel mogelijk.

Maar waar moeten we dan naar toe? Om welke reden precies en waarom in vredesnaam met zo’n grote haast? Wat maakt dat er altijd wel iets is om te “fixen” of te veranderen? Dat er altijd iets is waardoor het nog niet genoeg is, nog niet compleet is? Het kan altijd beter, mooier of grootser.

Het antwoord dat zijn wijzelf. Wij leggen onszelf dit alles op. Wij worstelen met onszelf. Met de verwachtingen die we van onszelf hebben. Met de verwachtingen waarvan we denken dat anderen die van ons hebben of omdat we denken dat het gewoon zo “hoort”.

We weerstaan de gehele dag door behoeftes en gevoelens die we voelen en zo ontstaat de innerlijke worsteling. We voelen geen keuze. Het moet zoals we het in ons hoofd hebben en niet zoals we het voelen in ons “hart”.

Ons lichaam laat deze worsteling ook heel duidelijk zien. Spieren spannen zich onbewust aan. Onze schouders gaan omhoog richting de oren. Onze bovenrug wordt rond, we gaan letterlijk gebukt onder de druk. De nek is gespannen, de kaken zijn gespannen en onze wenkbrauwen fronzen.

Terwijl we onbewust in ons hoofd aan het worstelen zijn en onszelf van onze vrijheid beroven laat ons lichaam duidelijk zien wat er aan de hand is. Maar we zijn zo bezig met de worsteling dat we ons pas bewust worden van ons lichaam als het pijn gaat doen. Dan gaan we met ons lichaam naar de dokter of de fysiotherapeut want het is “kapot” en moet “even” gerepareerd worden.

Maar ondertussen wordt de worsteling in ons hoofd er niet minder op. Want nu mankeert er ook nog iets aan ons lichaam en daar moet iets aan veranderen. Dit moet verbeteren. Vaak gaan we dan maar naar de sportschool o.i.d. want we werken niet hard genoeg aan ons lichaam. Zo blijven we maar ronddraaien in dezelfde cirkel.

Tijdens mijn therapiesessies en yogalessen vraag ik cliënten vaak zichzelf een glimlach te geven. Een zachte glimlach ontspant niet alleen het hele gezicht maar doet ook iets op mentaal en emotioneel niveau. Het geeft een gevoel van opluchting, bevrijding. Het bijzondere is dat hierdoor het lichaam zich kan ontspannen.

Is het dan zo simpel? Ja en nee. Af en toe alleen een glimlach zal je zeker goed doen. Maar het gaat erom waar die glimlach voor staat. Het gaat om jezelf bevrijden van alle verwachtingen, het gevoel iets te moeten “fixen” of veranderen, iets toe te moeten voegen of weg te halen uit je leven. Het gaat om volledige acceptatie van jezelf. Gewoon zoals je nu bent.

Vrijheid is altijd bereikbaar voor ons, op ieder moment. Het leven overkomt je niet, je hebt altijd een keuze. Je kunt het leven, dat wat er nu in jou is, weerstaan en dus de worsteling aangaan of je kunt het er volledig laten zijn zonder oordeel.

Er is niets om achteraan te rennen in dit leven. Je krijgt net voor je sterven geen diploma voor het juist geleefd hebben of voldaan te hebben aan alle verwachtingen en ook geen cijfer voor het op tijd behalen van het leven. Zelfs als je dat wel zou krijgen: wat heb je er dan aan? Dit leven wat je nu leeft is dan voorbij. Wil je daar doorheen gerend en geworsteld hebben oftewel overleefd hebben of wil je het werkelijk geleefd hebben?

Je hebt altijd een keuze, je kunt jezelf die keuze en daarmee je vrijheid teruggeven. Hoe? Begin eens met die glimlach en “fake it untill you make it”. Want zelfs als je het faket zul je een verschil voelen in je hoofd, hart en hele lichaam.

Wil je echt gaan voelen dat je gelukkig kunt zijn zonder condities of innerlijke agenda? Dat dit moment genoeg is, dat jij genoeg bent, doet en hebt. Dat alles in je leven al compleet is? Jouw leven begint op het moment dat je zelfverwijt loslaat. Ik help je er graag bij.

Op 23/4 start ik met het online traject: Van Perfectionisme naar Gelukkig Jezelf. In 8 weken combineer ik coaching, yoga, meditatie, mindfulness en visualisatie om jou weer Gelukkig Jezelf te laten zijn. Voorbij de worsteling en in volledige vrijheid. Voor meer informatie of inschrijven klik hier.

Op zaterdag 21/4 om 16:00 geef ik een gratis webinar waarin ik je door een visualisatie leid, meer over mezelf en het online traject vertel en je alle vragen kunnen stellen die je hebt. Ben jij er ook bij? Schrijf je in, kun je niet schrijf je dan ook in dan ontvang je de opname

Liefs,

Annemarie

Annemarie Braun is psychodynamisch therapeut, coach en yogadocent. Meer over Annemarie? Klik hier

Hier vind je Annemarie op: Facebook, LinkedIn, Instagram en Twitter

Wees oncomfortabel!

Wees oncomfortabel!

Alle processen die mijn cliënten doorlopen laten zo hun “voetafdruk” achter in mij. Sommigen meer dan anderen. Maar het verhaal wat ik je nu ga vertellen is van een cliënt van jaren geleden die een bijzondere “voetafdruk” bij me heeft achtergelaten. De reden waarom zijn verhaal zo bijzonder is omdat ik en ik denk velen met mij, behoorlijk wat van mijzelf erin herkende. Ik pas wat feiten, omstandigheden en zijn naam hieronder aan om zijn privacy te garanderen. Ik noem hem hier John.

John is een succesvolle ondernemer. Zijn bedrijf is binnen een aantal jaren uitgegroeid tot een toonaangevend bedrijf binnen zijn branche. John is zelf zeer actief binnen zijn bedrijf en geeft zelf leiding aan de mensen die voor hem werken. Hij is een echt mensenmens, rechtdoorzee, warm en betrokken. Zijn werknemers zijn dan ook erg gesteld op hem. Hij werkt zelf welllicht het hardst binnen het bedrijf maar heeft altijd tijd voor zijn werknemers en helpt ze niet alleen met werk gerelateerde zaken maar ook op hun privégebied geeft hij hen meer dan eens ondersteuning. Dit is overigens niet iets wat hij mij zelf verteld heeft. Ik leerde hem kennen doordat hij meermaals voor werknemers die dit nodig hadden therapietrajecten en yoga- en meditatie lessen op de werkvloer bij mij af heeft genomen.

Alle werknemers vertelden mij hetzelfde over hem. Ze beschreven hem als warm, betrokken, empathisch en eigenlijk gewoon de “perfecte baas”. In mijn hoofd was hij dan ook met zijn brede glimlach en charmante voorkomen een man die volledig in balans was.

Groot was mijn verbazing toen hij mij op een dag belde dat hij er helemaal doorheen zat en graag een afspraak met me wilde maken. Hij vertelde mij dat hij een enorme fout had gemaakt. Dat hij zichzelf een enorme sukkel vond en al 2 weken niet geslapen had. Hij was nog nauwelijks op kantoor geweest en zat diep in de put. Op mijn vraag wat er gebeurd was begon hij te vertellen. Een aantal maanden daarvoor was hij benaderd door een organisatie die een aanbesteding hadden voor een groot project.

Zijn zakelijk hart ging sneller kloppen. Dit had een mogelijkheid kunnen zijn om de volgende grote stap te kunnen maken en wellicht zelfs marktleider te kunnen worden. Maar terugkijkend had hij eigenlijk ook wel twijfels gehad. Want hij had niet voldoende ervaren werknemers die én aan de aanbesteding én aan alle lopende projecten konden werken. Om nieuw personeel aan te nemen en in te werken was geen tijd. Toch was hij ervoor gegaan.

Zijn werknemers waren super enthousiast over de aanbesteding. Zonder dat hij er echt om hoefde te vragen draaiden zijn projectleiders vele overuren. Hij werkte minstens zo hard met hen mee. Het was lastig om ook de dagelijkse projecten goed draaiende te houden en ze verloren 2 bestaande klanten. Pijnlijk maar alle ogen waren gericht op de aanbesteding.

Hij vertelde me ook over een jonge projectleider wiens prille relatie op de klippen liep vanwege de vele werkuren. Zijn vrouwelijke projectleider, nog maar net terug van zwangerschapsverlof, die door de combinatie van gebroken nachten en de vele uren werk totaal oververmoeid was maar toch alles op alles had gezet. Maar ook de anderen (en hij noemde zichzelf niet) hadden veel moeten opofferen om dit voor elkaar te krijgen.

Op de dag dat de aanbesteding gepresenteerd moest worden vond hij dat hij de eer moest laten aan de projectleiders om te presenteren. Hij vertelde dat hij trots had toegekeken naar 5 opgebrande maar enthousiaste werknemers die een prachtige presentatie gaven over hun product. Maar toen kwamen de kritische vragen van de commissie en werd het deze zeer vermoeide werknemers ontzettend moeilijk gemaakt. De commissie ging echt te ver en er werd zeer respectloos met zijn mensen omgegaan. Het ging zelfs zo ver dat hij besloot een eind aan de presentatie te maken en zijn mensen weg te halen. Totaal gedesillusioneerd ging zijn team naar huis. Toen hij vanuit zijn eigen auto zijn mensen met afhangende schouders naar hun auto zag lopen brak hij. Het enige wat hij nog kon horen, voelen en zien was een innerlijke stem die zei: “dit is mijn schuld”, “ik ben een mislukkeling”, “ik heb mijn werk niet goed gedaan”, “ik heb ze niet beschermd”, “mijn ouders hadden gelijk ik doe nooit iets goed”. Hij schaamde zich diep naar zijn mensen toe en wist niet hoe hij het weer “goed” moest maken.

Hij vertelde me dat hij geprobeerd had om in zijn hoofd de schuld bij anderen neer te leggen. Natuurlijk was het een feit dat de commissie niet zo respectloos met zijn mensen om had moeten gaan. Maar hij zei me ook dat hij echt een grote inschattingsfout had gemaakt op personeelsgebied. Deze mensen hadden écht met bloed, zweet en tranen aan het project en de dagelijkse projecten gewerkt. Dit had hij ze nooit aan mogen doen. Hij bleef maar herhalen naar mij: “ik kan dit niet meer goed maken”.

Toen zei ik: “jeetje man wat ontzettend rot voor je dat het zo gegaan is. Ik snap hoe je je voelt.” Ik vertelde hem over de grote fout die ik zelf in mijn leven gemaakt had en wat de impact was op het leven van anderen. Hij keek me verbaasd aan en begon allerlei excuses voor MIJ te maken. “John”, zei ik, “je verontschuldigt mij nu, heb ik geen recht op mijn fouten?”. Hij begreep me niet. Toen ik vertelde ik hem wat ik geleerd had van mijn fout en dat ik mijn fout niet aan anderen toe wilde rekenen. Zei hij: “Oké maar hoe maak je het dan weer goed voor die andere mensen?”. “Niet”, zei ik. “Je zegt sorry”. John vond dat goedkoop en was in eerste instantie boos op mijn antwoord. Ik ging verder: “je kunt dit niet rechtbreien, goedmaken want je hebt geen teletijdmachine. Het enige wat je kunt doen is oprecht zeggen dat je een fout gemaakt hebt en dat je ziet wat dat hen gekost heeft en dat dat je spijt. Je bent nu eenmaal mens, fouten maken is identiek aan menszijn. Fouten is de manier waarop we leren.”. John mompelde nog wat en verliet mijn praktijk misschien nog wel moedelozer dan toen hij binnenkwam.

Twee dagen later belde hij mij, vanaf kantoor. Hij vertelde me dat hij nog lang nagedacht had over wat ik gezegd had en toen besloten had om zijn excuses aan te bieden aan zijn team. Die ochtend had hij zijn team bij elkaar geroepen en precies dat gedaan wat ik geopperd had. Hij vertelde hoe moeilijk het geweest was om te doen. Hij had het gevoel gehad dat hij naakt voor zijn team stond. “Het meest oncomfortabele wat ik ooit gedaan heb in mijn leven” zei hij. Maar hij vertelde ook dat er een diepe collectieve zucht gelaten werd door zijn team. Er werd gehuild, gelachen en veel gesproken en uiteindelijk bedankten ze hem zelfs voor zijn oprechtheid.

Door de yoga- en meditatielessen die ik tot hun verhuizing naar het buitenland bij zijn bedrijf gegeven heb zag ik hoe mensen door deze ervaring groeiden. In hun eigen ontwikkeling maar ook als team. John’s bedrijf is in de jaren erna nog vele malen groter gegroeid en als ik hem af en toe in de wandelgangen zag zei hij mij telkens weer: “dat advies van jou he?! Weet je hoe vaak ik dat al aan anderen doorgegeven heb? Het is zo simpel, zo moeilijk en oncomfortabel, maar zo verschrikkelijk de moeite waard.” Mijn antwoord was; “goed zo, vooral blijven doen”.

Herkende jij jezelf in John? Ik wel. Jaren ben ik geweest zoals hij. Ik voelde net als John aan wat een ander nodig had en paste mijn gedrag hierop aan. Ik vond dat ik nooit genoeg was, deed en gaf. Mijn omgeving zag mij als sterk, vol zelfvertrouwen en krachtig. Anderen kwamen altijd naar mij toe met hun problemen en ik wist die vrijwel altijd op te lossen. Ik had het in de ogen van anderen “goed voor elkaar”, maar was zo bang door de mand te vallen, dat ze zagen dat ik helemaal niet zo goed was.

Daarom streefde ik altijd naar minimaal 200%. Hard werken en aan alle verwachtingen voldoen. De pijn die je dan voelt als het toch onbedoeld fout gaat is enorm. Want je laat het  iets zeggen over wie je bent. Niet over wat je gedaan hebt maar over wie je bent. In mijn geval was dat net als bij John: ik voelde me waardeloos. Het advies dat ik hem gaf kwam dan ook niet ineens bij me omhoog.

Door mijn eigen jarenlang worsteling met deze problematiek die ik perfectionisme noem, heb ik mijn weg eruit gevonden. Door een goede therapeut, yoga en meditatie heb ik geleerd dat kwetsbaar zijn maakt dat je gelukkig jezelf kunt zijn. In de afgelopen 10 jaar heb ik vele cliënten, waaronder John (die uiteraard echt wel meer sessies dan deze bij mij gedaan heeft) daarin kunnen begeleiden. Graag help ik jou ook. Op 23 april a.s. start ik met het 8 weekse online traject: Van Perfectionisme naar Gelukkig Jezelf. In deze 8 weken combineer ik coaching, yoga en meditatie om jou te leren hoe jij Gelukkig Jezelf kunt zijn.

Doe jij ook mee? Voor meer informatie en inschrijven klik hier

Op dinsdagavond 10/4 om 20:30 en zaterdagmiddag 21/4 16:00 geef ik ook gratis webinars over dit onderwerp om je hiervoor aan te melden klik hier 

Warme groet,

Annemarie 

Annemarie Braun is psychodynamisch therapeut, coach en yogadocent. Meer over Annemarie? Klik hier

Hier vind je Annemarie op: Facebook, LinkedIn, Instagram en Twitter

perfectionisme

Nooit goed genoeg

Wat doet het met je als je nooit genoeg doet/bent/geeft?

Heb jij ook zo’n irritante stem in je hoofd? Zo eentje die je telkens weer wijst op je missers, dat je te kort schiet dat je gewoon niet genoeg bent/doet/hebt? Zo’n stem dat als het een vriend van je was geweest dat je het contact al heel snel zou hebben laten verwateren. Helaas ben ik in het bezit van zo’n stem en veel van mijn therapiecliënten en yogaleerlingen ook.

Het vervelende aan deze stem is dat het stelselmatig je gevoel van zelfvertrouwen onder je voeten vandaan trekt. Maar nog vervelender is dat je die stem niet uit lijkt te kunnen zetten. Te vaak luisteren we dan ook naar deze stem en gaan we nog beter ons best doen in de hoop dat hij dan verdwijnt.

De stem zegt de meest afschuwelijke, vernederende dingen. Zijn uitspraken zou je zelfs nog niet tegen je ergste vijand zeggen. In de (vaak korte) periodes dat de stem stil is vergeet je vaak dat hij er is. Dan zit je net lekker in je vel en doe je gewoon je ding en dan ineens bam….. daar is hij weer. Wat lokt “die stem” eigenlijk uit?

In mijn ervaring: als zaken net niet liepen zoals ik gehoopt had, als ik niet aan mijn eigen of aan iemand anders zijn/haar verwachtingen voldeed, als ik het gevoel had dat ik meer had kunnen doen/zeggen. Kortom alles wat me het gevoel gaf dat ik niet genoeg deed/was/gaf.

Hierdoor was er een tijd waarin niets mij ooit te gek was. Dit was de tijd dat ik 3 hbo-studies tegelijkertijd deed naast een fulltimebaan terwijl ik thuis een gezin met een heel jong kind had. Daarnaast deed ik zelf intensief aan Yoga, zag ik er elke dag tiptop uit, organiseerde ik leuke uitjes voor ons gezin en verassingsweekendjes voor mijn man en mij samen. Bezocht en belde ik mijn ouders, als enig kind, met regelmaat. Zorgde ik dat ik up-to-date was met alle trends, nieuws, muziek en las ik de boeken die je nu eenmaal gelezen moest hebben. En oh ja, ik vergeet nog te zeggen dat ik een chronische ziekte heb waar ik niemand mee “lastig wilde vallen”.

Mijn omgeving vond het helemaal niet zo bijzonder wat ik allemaal deed, ze waren er immers aan gewend. Dus vond ik het zelf ook niet bijzonder. Dit was gewoon wat er van mij verwacht werd, wat ik van mezelf verwachtte. Wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten. Hulp/advies/steun voor mezelf vragen kon ik eigenlijk vrijwel niet en als ik het een keer wel deed voelde het ongemakkelijk alsof ik daar zo snel mogelijk iets voor terug moest doen. Als ik het al een keer deed werd er ook vrijwel altijd afwijzend op gereageerd. Jij hebt alles toch zo goed voor elkaar? Jij ben toch zo sterk, een echte doorzetten? Hoezo wil je mijn hulp/advies/steun? De boodschap was helder: ik moest er vooral voor hen zijn. Niet zo gek, dat waren ze toch ook van me gewend? Bij eigenlijk iedereen in mijn omgeving was ik altijd aan het peilen wat hun behoeftes waren en daar probeerde ik aan te voldoen.

Natuurlijk waren er regelmatig momenten dat ik me volledig opgebrand, moe, leeg, onzeker en vreselijk alleen voelde. Maar het enige antwoord wat ik hierop kende was: “doorgaan”. Hier heb ik een hoge prijs voor betaald. Ik raakte het contact met wie ik werkelijk was en nodig had volledig kwijt.

Want het feit is dat hoeveel je ook (voor iemand) doet, het is op den duur zo gewoon dat niemand het meer merkt. Alleen maar als je het een keer niet (goed) doet. Dan krijg je de deksel flink op je neus. De pijn die je dan ervaart maakt alleen maar dat je nog meer je best gaat doen en nog slechter over jezelf gaat denken.

Een bewuste keuze maken om weer in contact te komen met wie jij bent voorbij al dat nodig zijn is niet makkelijk. Het was voor mij een lange weg van vallen en opstaan. Met regelmaat stap ik nog steeds in de valkuil en ga ik opnieuw voorbij mijn grenzen. Maar ik weet nu de weg terug naar mezelf.

Voor jezelf kiezen maakt je niet populair want de meeste mensen om je heen vinden het niet prettig dat je zo veranderd bent. Dus is een goed supportnetwerk uitermate belangrijk zodat jij leert te ONT-moeten zodat je jezelf weer kunt ontmoeten. Jouw behoeftes weer kunt (h)erkennen en hier positieve actie op kunt nemen. Waardoor je zelfvertrouwen weer kan groeien. Want dit leven leef je maar één keer en ook jij verdient het om Gelukkig Jezelf te kunnen zijn.

Graag help ik je hier mee GRATIS op weg. Aanstaande zaterdag 17/3 start ik met mijn 5-daagse challenge: “Perfectionisme de baas”. Want als je je in bovenstaande herkende ben jij een perfectionist. Klik hier om samen (daar is je supportnetwerk) met mij en meer dan 100 anderen mee te doen!

 

Warme groet, Annemarie

Annemarie Braun is psychodynamisch therapeut, coach en yogadocent. Meer over Annemarie? Klik hier

Hier vind je Annemarie op: Facebook, LinkedIn, Instagram en Twitter

perfectionisme

Perfectionisme? Daar kom je nooit meer vanaf

Hoe kwam de titel bij jou binnen: “daar kom je nooit meer vanaf”? Als perfectionisme een onderdeel van je leven is voelde het waarschijnlijk loodzwaar. Perfectionisme is ook een zware last, want perfectie is onhaalbaar en dus begint de strijd elke dag opnieuw. Veel mensen vinden zichzelf de term perfectionist om die reden niet eens waard. Ze beredeneren: “ik doe/ben toch nooit (goed) genoeg dus ben ik ook geen perfectionist”. Laat deze wijze van denken nu juist één van de kenmerken zijn van perfectionisme.

Een perfectionist is niet iemand die alles perfect doet of perfect is. Dat is niemand, dat lukt niemand, dat bestaat gewoon niet. Een perfectionist is iemand die streeft naar perfectie. Dat mislukt elke dag opnieuw en dus moet er morgen weer gestreefd worden naar perfectie en overmorgen en overovermorgen en zo verder. Het houdt niet op. En hoeveel een perfectionist ook bereikt (en dat is vaak heel veel) het kan altijd beter. Een perfectionist voelt zich nooit goed genoeg en heeft nooit genoeg gedaan.

Perfectionisme zit in ons allemaal. We kennen het allemaal tot zekere hoogte. Niemand is hier volledig vrij van. Maar voor de een is het een groter onderdeel van het leven dan voor de ander. Te vaak wordt er dan ook onterecht trots gezegd: “ik ben een perfectionist”. Het lijkt alsof het in deze maatschappij iets is om trots op te zijn. Onze maatschappij moedigt het ook aan. Hoe vaak zie je in (sociale) mediaberichten hoe je nog perfecter kan worden? Mannen en vrouwen worden alsmaar aangemoedigd om nog meer te doen, zichzelf in welk opzicht dan ook te veranderen en worden we enorm beloond met “applaus” als we uitblinken.

Met regelmaat zie je ook op CV ’s mensen zichzelf omschrijven als “perfectionist”. Er wordt vanuit gegaan dat de potentiële werkgever dit wel aan zal spreken. Met de kennis die ik nu heb zou ik het, als werkgever, juist als een grote alarmbel zien. Want ja op de korte termijn ga je echt blij zijn met deze werknemer. Het is een harde werker, met hart voor de zaak. Maar er komt een dag (wellicht duurt dit een aantal jaar) dat deze hardwerkende perfectionist volledig opgebrand is. Niet alleen zakelijk maar ook privé. Vreselijk voor de werkgever die een goede en ervaren kracht kwijt is, maar nog veel afschuwelijker voor de werknemer zelf.

Is het dan echt zo slecht om graag dingen goed te doen? Nee, zeker niet. Graag dingen goed willen doen omdat je dat voor jezelf graag wilt is juist hartstikke goed. Ik noem dat gezonde ambitie. Ten eerste: je wilt het graag “goed” doen, niet perfect. Ten tweede: je doet het om je het graag wil voor jezelf, niet voor anderen. Dus niet om die ander te plezieren, te helpen of bevestiging van die ander te krijgen maar omdat je dit zelf graag wilt bereiken. Het goed willen doen voelt licht, geeft energie. Perfectionisme, het perfect moeten doen voelt zwaar en kost energie.

Wellicht wacht je nu in spanning af of ik denk dat je inderdaad nooit van perfectionisme afkomt. Er volledig “afkomen” nee dat geloof ik niet. Maar ik weet wel dat er een weg is om het niet langer je leven te laten beheersen. Een weg die leidt naar wat ik gezonde ambitie noem. Die weg heb ik zelf belopen en beloop ik nog elke dag. Inmiddels heb ik gelukkig in de afgelopen 10 jaar ook veel cliënten geholpen deze weg te vinden en te belopen. Het was voor mij geen gemakkelijke weg om te vinden en de weg ernaar toe was voor mij lang. Maar ik heb hem gevonden en ik deel hem graag met anderen zodat zij niet die lange zware zoektocht hoeven te belopen.

Graag help ik ook jou. Daarom start ik 17/3 met een gratis 5-daagse online challenge: “Perfectionisme de baas”. Ga je mee op weg? Schrijf je hier in

“Many people think of perfectionism as striving to be your best, but it is not about self-improvement; it’s about earning approval and acceptance.” -Brene Brown-

Warme groet, Annemarie

Annemarie Braun is psychodynamisch therapeut, coach en yogadocent. Meer over Annemarie? Klik hier

Hier vind je Annemarie op: Facebook, LinkedIn, Instagram en Twitter

De moed vinden om alles in liefde te omarmen

Soms kijk je even recht in de spiegel van je eigen valkuil en is het niet makkelijk om de moed te vinden om alles in liefde te omarmen. Als psychodynamisch therapeut heb ik mij gespecialiseerd in het begeleiden van mensen met dezelfde valkuil als waar ik zelf mee worstel in het leven. Dit werkt heel goed. Cliënten voelen direct aan dat je ze niet alleen begrijpt maar ook écht weet waar ze het over hebben.

Mijn doelgroep zijn harde werkers; mensen die als krachtig en sterk gezien worden door de buitenwereld. Ze zijn “nodig” en hebben hun identiteit hieraan ontleend. Maar tegelijkertijd voelen ze zich leeg, eenzaam en moe van al dat sterk en nodig zijn en harde werken maar kunnen hier niet mee naar buiten treden. Ze weten niet meer wie ze diep van binnen zijn zonder al dat harde werken, sterk, nodig en krachtig zijn. Ik ben een zelfbenoemde ONT-moet specialist. Wat ik daarmee bedoel is dat ik je leer om niet meer vanuit “moeten” te leven. Door te ONT-moeten, ontmoet jezelf weer; kom je weer in contact met wie jij werkelijk bent voorbij dat stuk nodig zijn en is er weer ruimte voor jou.

De weg die ik hier zelf in gevonden heb is niet gladjes en zonder mijn valkuil. Want terwijl de maand maart tot Endometriose Awareness maand is uitgeroepen betekent deze maand voor mij dat ik in afwachting ben van mijn vierde endometriose operatie begin april. Ditmaal een behoorlijke complexe en grote operatie waarbij mijn baarmoeder en een stukje van mijn darm verwijderd worden en endometriose weefsel van o.a. urineleiders en darmwand afgehaald worden. Met een verblijf van een week in het ziekenhuis en een totaal herstel van 3 maanden. (Als je niet weet wat endometriose is, kan ik het niet laten om je in deze Endometriose Awareness maand te verwijzen naar: http://endometriose.nl/)

En met “mijn harde werker valkuil” is dit een worsteling waar ik veel van leer. Het leven met deze chronische aandoening is sowieso één groot leerproces voor me. Want omgaan met een aandoening die zo ontzettend veel van je tijd, levensvreugde, energie en aandacht kost roept behoorlijk wat op.

Innerlijk voel ik angst en onzekerheid. Regelmatig (2/3 van de maand heb ik intense pijn) zou ik het liefst als een klein meisje op schoot gaan zitten en iemand me laten vertellen dat alles goed komt. Echter dit komt niet overeen met het beeld wat ik ooit van mezelf gecreëerd heb. Ooit heb ik mezelf verteld dat ik weliswaar fysiek klein ben met mijn krappe 1.60m maar dat ik innerlijk groot en sterk ben. Zeuren en klagen over pijn en angst hoort niet bij het beeld dat ik heb van mezelf. Laat staan het vragen om hulp en steun. Dat betekent dus dat ik mijn aandoening grotendeels verberg.

Boos ben ik vaak op mijn lijf dat het me zo in de steek laat. Vreselijk dat mijn buik zo vaak zo gezwollen is dat het in de weg zit bij het geven van yoga lessen geven of mijn eigen beoefening. En ja, ik schaam me ook regelmatig voor die “4 maanden zwanger buik” en probeer hem te verbergen onder losse shirtjes. Maar voor mij nog belangrijker: door de endometriose voel ik me minder sterk. Mijn lijf maakt me onzeker omdat endometriose zo grillig is. Binnen enkele minuten kan ik ineens krom lopen van de pijn en met heftige darmproblemen kampen. Gewoon zo maar, zonder aanleiding. Het feit dat het ieder moment wel of niet kan gebeuren brengt ook dagelijkse onzekerheid mee.

Het voelt ook oneerlijk. Als echte harde werker ben ik zeer gedisciplineerd als het om mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid gaat: ik eet en leef zeer gezond en bewust. Maar (en let op hier komt “mijn harde werker valkuil”) endometriose laat zich niet beheersen. Zelfs eten is een opgave geworden. Omdat mijn darmen door de endometriose zo gevoelig zijn geworden en op alles reageren eet ik “raar”; zo min mogelijk belastend. Als mensen erachter komen hoe ik eet is er altijd commentaar en advies. Dus verberg ik voor velen ook mijn “rare” eetpatroon en voel ik me bezwaard om buiten de deur te moeten vragen om aanpassingen. Voor “mijn valkuil” voelt het dan alsof ik zwak ben en aandacht vraag.

Als het om mijn werkzame leven gaat ben ik met “mijn harde werker valkuil” aan de ene kant gezegend om “eigen baas” te zijn en aan de andere kant “vervloekt”. Want ik heb het geluk te kunnen doen waar mijn hart blij van wordt en kan mijn eigen tijden bepalen. Zo kan ik mijn werkzaamheden om mijn ziekte heen plannen dacht ik (en dus ook stiekem ook: verbergen dat ik “ziek” ben). Maar dat blijkt heel lastig met endometriose omdat het zo grillig is. Meestal weet ik niet wanneer “het” opspeelt en dus wel of niet bepaalde zaken ook écht aankan. En een sessie afzeggen of een les laten vervallen? Grote uitdaging voor mijn “harde werkers” valkuil. Dat doe ik maar zelden.

Yogaleden en cliënten blijven klanten en die betalen mij niet om lastiggevallen te worden met mijn problematiek. Ik ben er voor hen: om ze te laten ontspannen, zich weer goed in hun vel te laten voelen en te laten ONT-moeten. Alle keren dat ik hoorde dat er weer een operatie of onderzoek noodzakelijk was, is mijn eerste gedachte geweest: “maar hoe moet dat dan met mijn werk?”. Harde werkers vind je overal van huisman/vrouw tot topondernemer/manager maar één ding hebben ze gemeen: ze zijn in de ogen van anderen groot en sterk, je kunt op ze leunen en ze lossen altijd alle problemen op.

Dus pas als ik “gezorgd” heb voor mijn klanten door vervanging te regelen etc. kan ik voelen wat het met mij doet. Maar als ik dan alles zakelijk ondervangen heb, is het heel spannend om aan mijn “klanten” te vertellen dat ik er zelf een periode niet ben. Mensen hechten zich nu eenmaal aan iemand bij wie ze even helemaal zichzelf kunnen zijn tijdens een les of sessie. Dat begrijp ik ook echt. Maar mijn angst dat klanten wegblijven, hoe goed en ervaren mijn vervangers ook zijn, is groot. Dat het gebeurt, weet ik vanuit mijn vorige ervaringen. Dat kan ik niet voorkomen en dat maakt mij kwetsbaar.

Dus hoe doe ik dat omgaan met “mijn harde werker valkuil”?. Het klinkt heel simpel maar is voor mij een dagelijkse oefening: door mezelf te (h)erkennen en simpelweg aanwezig te zijn bij wat er is en wat er niet is. Mezelf toe te staan al het bovenstaande wat ik dagelijks voel te mogen voelen en het daarmee aan mijzelf te laten zien en soms ook aan anderen. Mezelf gunnen dat ik er volledig mag zijn zoals ik ben en zoals ik niet ben. Dit blog is daar een goed voorbeeld van. Heel spannend en kwetsbaar en toch helpt het enorm om echt bij mezelf te blijven, eerlijk te zijn, te mogen voelen en me te laten zien. Het haalt de eenzaamheid en de leegte eruit. Het maakt dat ik weer heb kunnen ontdekken wie ik ben voorbij dat stuk nodig zijn. Ik ben zoveel meer dan groot, sterk en nodig. Mijn bestaansrecht hoef ik niet langer uit te ontlenen uit “mijn harde werker valkuil”. Het niet meer te hoeven overleven in plaats van écht te leven is een enorme bevrijding.

Het maakt ook het contact met anderen anders. Want waar ik achter ben gekomen is dat het weliswaar lijkt alsof deze “harde werker valkuil” ontzettend fijn voor anderen is, is dat niet altijd het geval. Het maakt relaties ongelijkwaardig. Anderen hebben het gevoel altijd bij jou aan te kunnen kloppen maar er nooit eens voor jou te kunnen zijn. Op den duur gaat dat wringen. Het lijkt bij jou altijd zo makkelijk en soepel te verlopen terwijl zij dagelijks de strijd met het leven aangaan. Dat dit niet de realiteit is, weten ze niet. Dat jij vaak thuis achter de gesloten gordijnen je leeg, moe en eenzaam voelt en geen idee hebt wie je nu werkelijk bent, blijft buiten schot. Dat creëert op termijn afstand in relaties en vriendschappen. Natuurlijk zijn er ook mensen die het wel prima vinden zo. Maar dat zijn geen vrienden; dat zijn “gebruikers”. Die zullen inderdaad uit je leven verdwijnen. Wat een opluchting en energie geeft dat!

Overigens maakt mijn nieuwe manier van omgaan met mijn valkuil mijn angst voor de komende operatie niet minder. Een endometriose operatie is erg onvoorspelbaar. Omdat endometriose niet zichtbaar is op een echo en maar moeilijk op een MRI weten de gynaecoloog en chirurg pas echt wat er moet gebeuren als ze aan het opereren zijn. Mijn vorige operatie zou oorspronkelijk een kwartier duren maar duurde uiteindelijk 3,5 uur. Ze vonden ongelooflijk veel endometriose weefsel wat niet vooraf zichtbaar was geweest en bovendien waren ook mijn beide eileiders en 1,5 eierstok verwijderd omdat ook die “besmet” bleken tijdens de operatie. Voor mij een hele andere operatie en herstel dan ik verwacht had. Dus ik weet dat ik nu niet weet hoe ik wakker word en hoe mijn herstel verloopt, dat zal ik echt moeten afwachten en dat vind ik super eng en maakt me kwetsbaar.

Maar ik omarm mijn kwetsbaarheid, angst, boosheid en onzekerheid inmiddels in liefde. Dat maakt het lijden echt zachter. Het betekent voor mij overigens niet dat ik de endometriose als een cadeau zie waardoor ik nu beter in het leven sta. Het mag wat mij betreft zijn zoals het is: een rot aandoening. Het is simpelweg zoals het is en ik hoef het niet als cadeau te ervaren om mezelf te zien en erkennen.

Ben jij ook zo’n harde werker? Hoe ga jij er mee om? Ik zou het super moedig van je vinden om dit met me te delen. Of het nu hieronder in een reactie is of in een persoonlijk berichtje. Delen helpt, dus gun het jezelf.

Deed dit blog iets met jou?  mag ik dan vragen dit blog te delen? Door te delen kun je misschien nog iemand bereiken die wat aan dit blog heeft. Alvast mijn dank.

Liefs, Annemarie (lees hier meer over mij)

Ik eindig met een stukje van Jeff Foster:

 Genezen, vertrouw op het proces

Soms moet je toelaten dat je je slechter voelt om je beter te kunnen voelen. Soms moet je de hoop verliezen dat je ooit nog beter wordt; dan begin je je beter te voelen. Soms vraagt genezing erom heel alert te blijven als krachtige energiegolven door je lichaam gaan. Soms schudt het lichaam, schokt het, rilt het, doet het pijn, zweet het, brandt het terwijl het zich bevrijdt van giftige stoffen of opgekropte spanningen loslaat.

  Het denken zegt: “Het gaat slechter met me” Het hart weet dat het helemaal goed zit.

Werkelijk genezen is niet het verwijderen van symptomen die aan de oppervlakte zijn gekomen, maar moed en vertrouwen in het lichaam en verbinding met de ademhaling en weten dat symptomen heviger kunnen worden voordat ze verdwijnen. En het kan zijn dat ze nooit verdwijnen.

Toch kun je dan nog steeds verliefd op jezelf worden zoals je bent, ondanks de toekomst en kun je op je knieën vallen uit dankbaarheid omdat je weer een dag gekregen hebt op de kostbare aarde.

  Misschien was het feit dat je je slechter ging voelen wel het beste wat je ooit is overkomen. Want nooit heb je de aanwezigheid van de liefde zo helder gevoeld en is je weg zo duidelijk geweest en heb je je zo levend gevoeld.

Het is jouw schuld!

Waarom is de schuldvraag toch zo belangrijk voor ons?

Afgelopen week had ik een ontzettend fijn en inspirerend gesprek met een geweldig leuke jonge vrouw. Ze vroeg me: “Annemarie, hoe komt dat nou dat mensen zo graag iemand de schuld van iets willen geven?”. Deze vraag kwam naar aanleiding van een vreselijk ongeluk nog niet zo lang geleden in de omgeving waar wij beiden wonen. Nu bleek dat in dit geval de schuld lag bij een machine. Maar het was een groot onderwerp van gesprek geweest in onze omgeving.

De politie was expres zo snel mogelijk naar buiten gekomen met het feit dat dit vreselijke ongeval toch echt door de machine en niet door een persoon kwam. Het leek wel of iedereen het nog belangrijker vond te benadrukken dat het niet de schuld was van een persoon verwikkeld in het ongeluk, dan hoe verdrietig de hele situatie was voor alle betrokkenen.

“Want we maken toch allemaal fouten?” vroeg ze verder. Ik vertelde haar dat dit inderdaad het geval is. Op dagelijkse basis maken we allemaal “fouten”, zijn we verminderd alert, doen we iets wat eigenlijk niet mag of trappen we in paniek op het gaspedaal in plaats van op de rem. Dat doen we allemaal, dat maakt ons mens. Het is ook over het algemeen geen probleem. Totdat onze verminderde alertheid, fout, paniek of iets wat niet mag desastreuze gevolgen heeft. Als iemand of meerdere personen het leven er door verliest, de fysieke of geestelijke gezondheid van een ander er onder lijdt, de ander of jijzelf op wat voor manier ook grote schade lijdt dan komt er ineens een grote “zoek de boef” hetze op gang.

We lijken dan massaal vergeten te zijn dat we allemaal wel eens een auto in het verkeer niet zien, ons rot schrikken omdat er ineens een kind de weg op komt rennen, dat we even afgeleid zijn, de verkeerde knop indrukken of per ongeluk iets doen of zeggen wat die ander enorm raakt. Dat wij echter op die momenten gewoon stomweg geluk hebben omdat het geen desastreuze gevolgen heeft.

Ik heb het hier niet over bewust onverantwoord gedrag. Maar over die “oeps momenten”. De gevolgen kunnen groot zijn en je moet er de rest van je leven mee leren leven. Maar het gebeurt ons allemaal. Niemand uitgezonderd. En toch, als het een ander gebeurt en het gevolg is desastreus dan voelen we ineens een enorme behoefte om met onze vinger te gaan wijzen. Het is jouw schuld. Hoe kun je nou zo dom zijn. Dat doe je toch niet. Lees alleen maar eens de afschuwelijke reacties op sommigen nieuwsberichten. Zo ben je als je even niet oplet op z’n minst een ongeschikte moeder/vader/mens en dan druk ik het nog heel subtiel uit. Internet gebruikers gebruiken vaak hele andere taal en uiten zelfs de vreselijkste verwensingen.

De reden waarom we dit doen, vertelde ik de jonge vrouw, is om weer het gevoel te krijgen dat we controle hebben over het leven. Het moeilijkste in het leven is om te accepteren dat we allen sterfelijk zijn en we absoluut geen enkele controle hebben. Iedere controle die we denken te hebben is totaal gefingeerd. Dat is moeilijk om te accepteren. Het is moeilijk om te accepteren dat diegenen die wij het meest liefhebben in dit leven ineens van ons weggerukt kunnen worden, dat we en onze geliefden ernstig ziek kunnen worden, dat we werkeloos worden of er alleen voor kunnen komen te staan. Als we werkelijk onder ogen moeten zien dat ons dat iedere dag, de gehele dag door “zo maar” iets vreselijks kan gebeuren is dat haast niet te verteren. Daarom geven we graag iemand of iets de schuld. Dan hebben we zogenaamd de controle terug, dat kan het ons niet gebeuren. Want wij maken dat soort fouten niet, toch?

Maar die overtuiging brengt ook (faal)angst met zich mee en stress en een hang naar perfectionisme. Alles goed doen want dat gaat het niet fout. Dat maakt dat we in een soort kramp kunnen leven. Het kan zelfs zo ver gaan dat het je hele leven beheerst. De angst dat je kinderen iets overkomt, je partner, jezelf of naasten. Dat maakt het leven allesbehalve leuk. Het allermoeilijkste in het leven bevrijdt ons het meest: ACCEPTATIE. Accepteren dat je feilbaar bent, kwetsbaar bent en geen enkele controle hebt anders dan hoe je op situaties reageert. En zelfs dat is lastig als je intens veel pijn hebt, in paniek bent of gewoon moe. Wellicht nog lastiger is het om te accepteren dat anderen net zo feilbaar zijn als jijzelf. Dat de één niet minder fouten maakt dan de ander. Maar dat sommigen van ons de ongelooflijke dikke pech hebben dat het desastreus afloopt.

Hoe mooi zou het zijn als we ook compassie konden voelen voor hen die net als wij dagelijks even niet alert zijn, in paniek raken, afgeleid zijn en daar een ongelooflijk afschuwelijke prijs voor moeten betalen? Een die ze de rest van hun leven bij zich dragen. Als we daar compassie voor kunnen voelen, kunnen we dat ook naar onszelf. Volgens mij is er geen groter geschenk dan dat.

 

Veel liefs, Annemarie

Annemarie Braun is psychodynamisch therapeut, coach en yogadocent. Meer over Annemarie? Klik hier

 

perfect leven

In 3 stappen een perfect leven

In 3 Stappen een Perfect Leven

Een perfect leven, wat is dat?

Dat is een leven waarin je moeiteloos volledig jezelf kunt zijn. Je de dingen doet waar jouw hart blij van wordt en je meer dan genoeg hebt in je leven. Een leven waarin je van jezelf houdt, je zelf genoeg vindt ongeacht de situatie. Klinkt goed, toch? Als jij jezelf dit ook gunt, begin dan met de volgende stappen:

Stap 1: Je doet genoeg

We leren al vroeg dat we dingen moeten doen, iets moeten presteren om iets waard te zijn. Dat kost enorm veel energie, energie die je eigenlijk veel liever zou besteden aan de dingen die je echt leuk vindt, toch? Want de dingen die je leuk vindt, die geven je energie en daarom voel je je lekkerder.

Wat nou als ik je zeg dat je meer dan genoeg doet? En dat je alle tijd en ruimte hebt om gewoon jezelf te zijn? Heb vertrouwen dat je genoeg doet. Je hoeft niet meer te doen, doe maar minder en geniet van het hier en nu.  En doe wat je doet vanuit je hart, vanuit wie jij bent. Zeg eens wat vaker “nee” tegen een ander/verplichtingen en “ja” tegen jezelf.

TIP 1: Begin je to do lijstje elke week met 5 dingen die jij leuk vindt en doe ze ook echt. Leuke dingen krijgen voorrang! Geef het kind in jou alle ruimte en laat hem of haar kiezen waar het zin in heeft.

Stap 2: Je hebt genoeg

We hebben geleerd te leven vanuit de schaarste gedachte. Het is in onze maatschappij eigenlijk nooit genoeg. We ontlenen massaal onze identiteit aan succes, bezit en uiterlijk. Als je naar de (social) media kijkt is dat waar het vooral om draait. We worden constant geconfronteerd met plaatjes van zogenaamde perfectie.

Dit maakt dat we ons leven, relatie, gezin en samenleving vaak vergelijken met deze onhaalbare ingegeven beelden van hoe “goed genoeg” eruit zou moeten zien. Waardoor we het gevoel krijgen nooit genoeg te hebben, altijd meer te moeten hebben.

TIP 2: De weg hieruit is dankbaarheid. Dankbaarheid voor wat je allemaal hebt. Iedereen heeft mooie dingen in zijn/haar leven. Wat je aandacht heeft groeit. Schrijf een aantal keren per week op wat voor mooie dingen jij hebt en ervaart in je leven. Echt het verandert hoe je naar de wereld kijkt.

Stap 3: Je bent genoeg

Als je stap 1 en 2 doet kun je niet anders dan tot de conclusie komen dan dat jij volkomen perfect en een perfect leven leidt. Er is niets wat aan jou verandert of verbetert kan worden. Jij bent namelijk volledig jezelf en alleen daarom al perfect.

Wat een ontspanning geeft deze overtuiging. Nu hoef je helemaal niet meer zoveel te doen, meer te willen hebben, te veranderen of hard te werken om jezelf of je leven te verbeteren.

TIP 3: Als je je hierin nog uitgedaagd voelt. Doe dan alsof je volledig geloofd dat je perfect bent en een perfect leven hebt. Maak je beslissingen in het leven alsof je volledig geloofd dat jij perfect bent zoals je nu bent. Echt je zult zien het went!

Lieve groet,

Annemarie

Annemarie Braun is psychodynamisch therapeut en coach en gelooft dat een gelukkig leven voor iedereen weggelegd is. Klik hier voor meer info over Annemarie

Facebook depressie

De laatste jaren is er heel geleidelijk een nieuw fenomeen in mijn (therapie) praktijk ontstaan. Het is uiteraard geen diagnose en staat als problematiek vrijwel nooit op zichzelf. Maar het kan wel degelijk een zeer grote impact op je leven hebben en bestaande problematiek behoorlijk verergeren. Ik noem het hier, bij gebrek aan een betere benaming, gemakshalve maar even de Facebook depressie.

Het is een verschijnsel waarvan ik durf te stellen dat iedereen die redelijk actief op Facebook is wel eens in meer of mindere mate last van heeft. Wanneer we even niet zo lekker in ons vel zitten (en he die momenten hebben we nu eenmaal allemaal) en we kijken op zo’n moment op Facebook. Dan kan het zomaar binnenkomen alsof iedereen het geweldig naar zijn zin heeft behalve jij. Daar wordt je dipje daar over het algemeen niet beter van. Dat is de milde variant en niet prettig. Maar heb je over het algemeen wel een goed gevoel over jezelf en je leven, dan haal je waarschijnlijk een moment later je schouders op en realiseer je je dat ook jij meestal alleen je leuke momenten post.

Maar worstel je reeds met onzekerheid, gebrek aan zelfvertrouwen of voel je je eenzaam dan kan Facebook een worsteling worden van ups and downs en soms zelfs je leven gaan beheersen. Als je je niet zo zeker van jezelf voelt en je post iets op Facebook zal het veel meer gaan om bevestiging. Het nodig hebben om “geliked” (gezien) te worden zodat je je weer even beter voelt over jezelf.

Ik heb heel verdrietige gesprekken met cliënten die ontzettend veel tijd besteden aan Facebook en hieronder lijden. Foto’s leuker/mooier maken, lang nadenken over catchy teksten, bijhouden hoe lang geleden ze iets gepost hebben en steeds het aantal likes checken. Mochten ze dan niet binnen een bepaalde tijd een bepaald aantal “likes” hebben, schamen ze zich en verwijderen ze snel hun post. Dit uit angst dat anderen zien dat ze geen of te weinig “likes” hebben gekregen. En dit ze vertalen ze dan naar zichzelf als: “zie je wel: ik ben niet goed genoeg”. 

Dezelfde cliënten ervaren op andere momenten, als het aantal beoogde “likes” wel behaald is even een geluksmoment. Maar al snel ontstaat er weer de behoefte om dit opnieuw te “moeten” voelen. Waardoor het proces van de juiste post plaatsen, checken en timen voor likes en de onzekerheid die daar aan te pas komt weer helemaal van begin af aan start.

En dan heb ik het nog niet over het sociale aspect. Facebook lijkt op het eerste oog voor mensen die sociaal wat onzeker zijn zoveel makkelijker dan face-to-face contact, maar is dat in werkelijkheid helemaal niet. Je kunt nog zo’n mooie profiel foto hebben en geweldige posts plaatsen, al je onzekerheden blijven. Alle aspecten van sociale onzekerheden worden zelfs onder een vergrootglas gelegd. Al je Facebook “moves” worden immers door iedereen gezien en kunnen door iedereen gedeeld en eventueel zelfs belachelijk gemaakt worden. Je bent zo naakt en kwetsbaar. Kritiek op Facebook is vaak nog harder en publiekelijk dan in het echte leven.

De vergelijking met de middelbare school is snel getrokken. Er zijn de populaire Facebook vrienden die bij alles wat ze plaatsen uit het niets tig “likes” krijgen. Dit zijn soms posts die niet perse jouw mening weergeven of die je leuk vindt maar waarvan het als belangrijk voelt om toch te “liken” want anders hoor je er niet bij. Ook zijn er posts die je juist wel leuk/goed vindt maar die je niet durft te liken/delen omdat je vreest dat vrienden die dit zien dit niet kunnen waarderen of (vanuit eigen belang) uit angst dat ze beter zijn dan jouw posts.

En net als op de middelbare school zijn er ook Facebook vrienden die je “moet” hebben om erbij te horen. Maar ook Facebook “vrienden” die je ondanks dat je ze niet aardig vindt niet durft te ontvrienden uit angst voor hun reactie. Net als de meeste echt populaire kinderen uit de klas zijn dit soort Facebook vrienden vaak niet erg vriendelijk als je ze de (virtuele) rug toe keert. Met als gevolg de gevreesde keiharde Facebook sneer.

Naast het bovenstaande hoor ik ook vaak de angst iets te missen. Of het nu een verjaardag of een belangrijk nieuwsitem is, de kans dat we iets missen is beangstigend. Informatie lijkt ons een gevoel van controle te geven. Een soort van “kennis is macht”. Ook hier speelt wederom een sociaal aspect vanuit de angst om uitgelachen te worden, er niet bij te horen omdat je iets niet weet. Of niet aardig gevonden te worden omdat je iemands verjaardag miste.

Aan de zogenaamde Facebook depressie ligt een diep gevoel ten grondslag. De angst er niet bij te mogen horen, niet goed genoeg te zijn, niet gezien te worden en alleen te zijn. Al die tijd dat je zo je best doet op Facebook zou zoveel waardevoller zijn als je die zou gebruiken om te werken aan de enige relatie waarvan je echt 100% zeker weet dat je die je hele leven lang zult hebben: die met jezelf. Je mag jezelf zijn, genieten van wat jij leuk vindt en je bent altijd, echt altijd: goed genoeg!

Dit blog moest ik schrijven. Gewoon omdat ik elke dag weer merk hoe Facebook zo ingrijpend kan zijn in het dagelijks leven van mensen. Tijdens mijn opleiding is dit nooit aan bod gekomen simpelweg omdat Facebook toen nog niet zo aanwezig was in Nederland. Maar inmiddels heb ik mezelf als therapeut en coach aangeleerd om naar het gebruik van social media te vragen. Als je een collega bent en je doet dit nog niet wil ik aanmoedigen dit ook te gaan doen. Het is vaak al een opluchting voor mensen om er simpelweg over te kunnen praten.

Het klinkt hypocriet want ook ik maak rijkelijk gebruik van Facebook, maar toch wil ik jou (en mezelf) bij deze uitdagen om Facebook alleen te gebruiken voor zaken waar je echt blij van wordt en het dan weg te leggen. Valkuilen en struikelblokken genoeg hier. Bij mij zijn dat de momenten dat ik even niets te doen heb. Ik leid een druk leven en die momenten zijn vaak maar kort dus het is echt veel gezonder om dan even helemaal van het hier en nu te genieten. Wat is jouw struikelblok als het om Facebook gaat?

Ik hoor het graag van je!

Liefs, Annemarie

Van hard werken is nog nooit iemand dood gegaan.

Een oneliner vaak uitgesproken door harde werkers. Ik wil het hier niet hebben over of deze uitspraak wel of niet op waarheid berust. Belangrijker vind ik of je oprecht blij wordt van het harde werken dat je doet en dat het je ook lukt om regelmatig NIET HARD TE WERKEN zonder je schuldig te voelen? Ik hoop het zo. Als je hier volmondig JA op kunt zeggen, dan is er ook echt niks mis met jouw harde werken.

Anders wordt het als je merkt dat het een patroon is wat je gevangen houdt. Als je niet goed weet hoe het anders moet. Als je merkt dat je af en toe (bedekt) afgunstig bent naar mensen die heel goed kunnen NIKSEN.

De harde werkers die ik hier bedoel zijn niet per definitie carrière tijgers, maar ze zijn over het algemeen wel goed in wat ze doen. Mensen hebben het vaak over deze harde werkers, maar praten minder vaak écht met ze. Meestal zien mensen harde werkers als krachtig, sterk en zelfstandig. Het zijn mensen waar je op terug kunt vallen, op kunt steunen en die je helpen als je even omhoog zit. Ze kunnen afgunst oproepen. Het lijkt immers of ze altijd de hele wereld aan kunnen.

Deze harde werker kan zich met regelmaat behoorlijk eenzaam, ondergewaardeerd en onzeker voelen. Moe en uitgeblust zichzelf afvragen waarom dit toch allemaal moet? Intens verlangen naar even niets moeten, nergens hoeven te zijn en niets te hoeven oplossen. Maar dit verlangen blijft ongehoord en ongezien want een harde werker gaat altijd door. “Je gaat er toch niet dood van?” zeg je tegen jezelf. Daarnaast: “wie gaat het dan doen?”

Hoe kom je zo gevangen te zitten in hard werken? Harde werkers hebben het, net als ieder ander mens, nodig om gezien en gehoord te worden. Een manier omdat voor elkaar te krijgen is hard werken, beter dan je best te doen. Vaak niet alleen op het werk maar ook in het privé leven. Ze trekken de kar, nemen het initiatief en zijn een ieders steun en toeverlaat.

Dat maakt dat je niet om ze heen kunt en ze dus gezien en gehoord worden. Vaak is dit ergens in de vroege jeugd al ontstaan. Het is een karakterstructuur of overlevingsmechanisme, gedrag wat ontstaat om behoeftes vervuld te krijgen. Nu kun je zeggen dat er ergere gedragspatronen zijn dan hard werken en dat is absoluut waar. Hard werken kan je ook veel goeds brengen en dat maakt het nu juist nog moeilijker om dingen anders te gaan doen.

Maar wat als je jezelf die kans niet geeft? Dan word je eigenlijk nooit echt gezien of gehoord. Niet door anderen maar vooral niet door jezelf. Wat je andere mensen en jezelf laat zien is slechts de harde werker, maar een deel van jou. Mijn ervaring met deze harde werkers is dat ze niet snel tevreden zijn met hun harde werk. Het kan altijd beter, meer en harder. Dus het is ook nog een ondergewaardeerd deel wat nooit rust krijgt.

Niemand is alleen maar sterk, krachtig, zelfstandig en aardig. Iedereen heeft ook een kant die het wel eens even niet meer ziet zitten, verdrietig en bang is, maar die stopt deze harde werker maar wat graag weg. Simpelweg omdat ze geen idee heeft wat ze er mee moet. Maar echt helpen doet dat niet. Echt weg gaan deze gevoelens niet en met enige regelmaat wordt deze harde werker overstelpt door deze gevoelens waar ze geen raad mee weet. Hoe hard je hieraan ook werkt, ze gaan nooit echt weg.

Een harde werker zal niet gemakkelijk zelf om hulp vragen of over haar/zijn gevoelens spreken. Omdat hij/zij uitstraalt zo sterk te zijn bieden mensen het ook niet snel uit zichzelf hulp aan en vragen ze ook niet door als er als antwoord op de vraag: “Hoe gaat het met je” wederom een “Goed hoor” volgt. Zo komt er nooit erkenning voor jou; voor jouw hele persoon.

Wat als je sterk MAG zijn maar het NIET HOEFT te zijn om te MOGEN zijn wie je bent? Het begint allemaal bij van je ECHTE persoonlijkheid te leren HOUDEN. Dat je voelt diep van binnen dat je niet hard hoeft te werken om gezien en gehoord te worden.

De mooiste ervaringen in het leven zijn die momenten waarin je geen controle hebt. Die momenten waarop het leven gewoon door je heen stroomt en je voelt: “ik ben goed zoals ik ben en daar hoef ik niets voor te doen”.

Warme groet,

Annemarie